Taalvrijwilliger Theo Post
Ik doe het met heel mijn hart. En dan krijg je er veel voor terug.
Theo Post (70) is taalvrijwilliger op de asielopvanglocatie De Beurtschipper in Nijkerk. Elke dinsdag helpt hij asielzoekers Nederlands leren. ’s Ochtends een groep en ’s middags een groep. Hij is daarmee een van de inmiddels bijna 20 vrijwilligers die voor een “taalklas” staat. Geen makkelijk klusje, maar duidelijk een die voldoening geeft Post: “Ik doe het met heel mijn hart.”
Toen Theo met pensioen ging kwam onvermijdelijk de vraag op wat hij nu verder moest aanvangen. Post: “Als je met pensioen gaat, dan vraag je je toch af: wat wil je verder nog? Ik ben altijd docent Biologie en Scheikunde geweest. Vorig jaar was ik op het vrijwilligersevent van de gemeente. Daar bleek dat men op zoek was naar vrijwilligers die wilden helpen met het geven van taalles aan vluchtelingen. Nou is les geven op zich natuurlijk niet nieuw voor mij. Dus dat leek me wel wat. Daar komt bij: ik vind dat vluchtelingen nogal eens onheus bejegend worden. Als christen voel ik het toch als een opdracht om daar iets tegenover te zetten.”
Stap voor stap
“Natuurlijk was het eerst best griezelig. Je denkt toch: waar begin ik aan? Zeker toen ik merkte dat sommige vluchtelingen in mijn groep uit Eritrea echt geen woord Engels spraken. Dan wordt het wel erg moeilijk om iemand Nederlands te leren. Maar ja, ik ben toch docent hè. Ik vond het vroeger ook altijd al een leuke uitdaging om juist de moeilijke leerlingen erbij te betrekken. Dus ik heb het gewoon aangepakt. Ik heb zelf wat lesprogrammaatjes gemaakt en doe het stap voor stap.”
“Ik moet natuurlijk heel veel herhalen, want ze kennen echt niets. Maar dat geeft niet. Dan komt de docent in mij toch naar boven. Dan ben ik in mijn element. Als ze dan wel een beetje Engels kennen, dan helpt dat al enorm. Ze kennen dan geen Nederlands, maar de structuur en sommige klanken uit het Engels kennen ze dan wel. Dat maakt het alweer makkelijker. En vergis je niet. Het feit dat ze de taal niet kennen betekent niet dat ze niet intelligent zijn. Soms zijn het, ook in mijn groep, hele slimme mensen hoor, die hoog op de maatschappelijke ladder stonden.”
Teacher Theo
“Het is prachtig om te zien dat ze het toch oppikken. En ze vinden het allemaal leuk. Eerst wisten ze niets. Nu zeggen ze als ze binnenkomen: “Goedemorgen teacher Theo.” Dat is toch mooi. Ze zijn super positief. En dat ben ik ook. Je ontmoet mensen die huis en haard hebben verlaten en heel veel hebben meegemaakt. Dan komen ze hier in een warme en positieve omgeving. Dat doet wat met ze. En met mij ook. Ik vind het heel bijzonder om iets in hun leven te kunnen betekenen.”
“Ik zou andere mensen zeker aanraden ook vrijwilliger te worden. Ik voel heel sterk dat we de opdracht hebben om naar vreemdelingen om te zien. Het is heel mooi om ze te leren kennen. Ik heb jonge mannen in mijn groep bij wie ik vroeger op straat misschien een straatje om zou gaan. Donkere mannen met rasta-haar. Maar nu leer ik ze kennen en realiseer ik me: het zijn mensen, net zoals wij. Met een onzekere toekomst, dat wel. De een heeft meer bagage dan de ander, maar als je de stap over de drempel neemt, naar ze toe, dan valt het altijd mee. Je krijgt er veel voor terug.”
